1636.”ช้างรับศีล”

“ช้างรับศีล”

หลวงปู่ขาว อนาลโย แห่งวัดถ้ำกลองเพล
จ.หนองบัวลำภู เป็นศิษย์คนสำคัญของ
พระอาจารย์มั่น ภูริทัตตะเถระ แม้ท่านจะ
ล่วงลับดับขันธ์ไปแต่ปี พ.ศ.๒๕๒๖ แต่ท่าน
ก็ยังเป็นที่เคารพนับถือในหมู่ผู้ใฝ่ธรรมอย่าง
ไม่เสื่อมคลาย ท่านเป็นพระปฏิบัติที่ใฝ่ใน
ธุดงควัตรมาตั้งแต่ยังหนุ่ม เมื่อท่านได้ยิน
กิตติศัพท์พระอาจารย์มั่นก็บุกป่าฝ่าดงตาม
หาท่าน และเที่ยวติดตามท่านจนภายหลัง
ได้รับเมตตาเข้าไปจำพรรษากับท่านอาจารย์
ใหญ่

คืนหนึ่งในพรรษา ขณะที่ท่านกำลังนั่งภาวนา
อยู่ในกุฏิ ช้างบ้านใหญ่เชือกหนึ่งได้พลัด
ตรงเข้ามายังกุฏิท่าน แต่เผอิญกุฏิด้านหลัง
มีม้าหินใหญ่ก้อนหนึ่งบังอยู่ ช้างจึงไม่สามารถ
เข้ามาถึงตัวท่านได้ แต่กระนั้นก็เอางวงสอด
เข้ามาในกุฏิจนถึงกลดและมุ้ง เสียงสูด
ลมหายใจดมกลิ่นท่านดังฟูดฟาดๆ จนกลด
และมุ้งไหวไปมา แต่ท่านเองไม่ไหวติง
นั่งภาวนาบริกรรมพุทโธๆ ตลอด ๒ ชั่วโมง
ช้างใหญ่ตัวนั้นไม่ยอมหนีไปไหนราวกับ
จะคอยทำร้ายท่าน ต่อมาก็เคลื่อนไปทาง
ตะวันตกของกุฏิ แล้วล้วงเอามะขามมากิน

ท่านเห็นว่าหากนิ่งเฉยคงไม่ได้การ จึงตัดสินใจ
ออกไปพูดกับมันให้รู้เรื่อง เพราะเชื่อว่าช้างนั้น
รู้ภาษาคน หากพูดกับช้างดีๆ มันคงจะไม่พุ่ง
มาทำร้ายเป็นแน่

เมื่อตกลงใจแล้ว ท่านก็ออกจากกุฏิมายืน
แอบโคนต้นไม้หน้ากุฏิ แล้วพูดกับช้างว่า
“พี่ชาย น้องขอพูดด้วยสักคำสองคำ ขอพี่ชาย
จงฟังคำของน้องจะพูดเวลานี้” ท่านว่าพอช้าง
ได้ยินเสียงท่านก็หยุดนิ่งเงียบ แล้วท่านก็พูด
ต่อไปว่า

“พี่ชายเป็นสัตว์ของมนุษย์นำมาเลี้ยงไว้
ในบ้านเป็นเวลานานจนเป็นสัตว์บ้าน
ความรู้สึกทุกอย่างตลอดจนภาษามนุษย์
ที่เขาพูดกันและพร่ำสอนพี่ชายตลอดมานั้น
พี่ชายรู้ได้ดีทุกอย่างยิ่งกว่ามนุษย์บางคน
เสียอีก ดังนั้นพี่ชายควรจะรู้ขนบธรรมเนียม
และข้อบังคับของมนุษย์ ไม่ควรทำอะไรตาม
ใจชอบ เพราะการกระทำบางอย่างแม้จะถูก
ใจเรา แต่เป็นการขัดใจมนุษย์ก็ไม่ใช่ของดี
เมื่อขัดใจมนุษย์แล้วเขาอาจทำอันตรายเราได้
ดีไม่ดีอาจถึงตายก็ได้ เพราะมนุษย์เป็นสัตว์
ฉลาดแหลมคมกว่าบรรดาสัตว์ที่อยู่ร่วมโลกกัน
สัตว์ทั้งหลายจึงกลัวมนุษย์มากกว่าสัตว์ด้วยกัน
ตัวพี่ชายเองก็อยู่ในบังคับของมนุษย์ จึงควร
เคารพมนุษย์ผู้ฉลาดกว่าเรา ถ้าดื้อดึงต่อเขา
อย่างน้อยเขาก็ดี เขาเอาขอสับลงที่ศรีษะ
พี่ชายให้ได้รับความเจ็บปวด มากกว่านั้น
เขาฆ่าให้ตาย พี่ชายจงจำไว้อย่าได้ลืมคำ
ที่น้องสั่งสอนด้วยความเมตตาอย่างยิ่งนี้”

แล้วท่านก็ขอให้ช้างรับศีลห้า และกำชับ
ให้รักษาให้ดี เมื่อตายไปจะได้สู่ความสุข
มีชาติที่สูงขึ้น จากนั้นท่านก็สรุปว่า
“เอาละน้องสั่งสอนเพียงเท่านี้ หวังว่าพี่ชาย
จะยินดีทำตาม ต่อไปนี้ขอให้พี่ชายจงไป
เที่ยวหาอยู่หากินตามสบาย เป็นสุขกาย
สุขใจเถิด น้องก็จะได้เริ่มบำเพ็ญภาวนา
ต่อไป และอุทิศส่วนกุศลแผ่เมตตาให้พี่ชาย
เป็นสุขทุกๆ วัน และไม่ลดละเมตตา
เอ้าพี่ชายไปได้แล้วจากที่นี่”

ท่านว่าขณะที่ท่านกำลังให้โอวาทสั่งสอน
ช้างยืนนิ่งราวก้อนหินไม่กระดุกกระดิกหรือ
เคลื่อนอวัยวะส่วนใดส่วนหนึ่งแม้แต่น้อย
ต่อเมื่อท่านให้ศีลให้พรเสร็จและบอกให้ไปได้
มันจึงเริ่มหันหลังกลับออกไปจากที่นั้น

เมตตาและปิยวาจานั้นไม่เพียงแต่มนุษย์
เท่านั้น แม้ช้างก็ซาบซึ้งและสัมผัสได้ด้วยใจ…

เกร็ดชีวิตของปฏิปทาของพระแท้
หลวงปู่ขาว อนาลโย
รวบรวมและเรียบเรียงโดยพระไพศาล วิสาโล

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

error: ถ้าจะก๊อปกรุณาให้เครดิตท่านเจ้าของบทความ
%d bloggers like this: