ข่าวแนะนำ

3820. อนุทินนิรนาม ตอนที่ 20 (สุริยัน ศักดิ์ไธสง)

อนุทินนิรนาม ตอนที่ 20 (เขียนโดยสุริยัน ศักดิ์ไธสง) ด้วยความอาทรของ “ครูม่วง” ครูน้อยสาวสวยโรงเรียนวัดเขาชากโดนซึ่งผมมาทราบภายหลังค่ำคืนนี้ รุณ จอน กลิ้น และผมจึงได้รับประทานอาหารอันส่วนใหญ่มาจากทะเลจนอิ่มแปล้ พอละจากวงอาหารใต้ถุนเรือนซึ่งมีเหลืออยู่โต๊ะเดียวไปยืนอัดบุหรี่รับลมชมทิวไผ่ลู่ลม ก็ปรากฏเสียงกระแอมเบาๆ จากซากเกียนเก่าๆ จึงหันไปทางเสียงพบเงาตะคุ่มๆ ของรุณ ตาแดงนั่งอยู่ห่างราว ๗-๘ เมตรก็เข้าไปหา

Read more

3819. อนุทินนิรนาม ตอนที่ 19 (สุริยัน ศักดิ์ไธสง)

อนุทินนิรนาม ตอนที่ 19 (เขียนโดยสุริยัน ศักดิ์ไธสง) คืนนี้ฟ้าสีดำผืนใหญ่ประดับเดือนดาวสุกปลั่ง ตลอดสองข้างทางถนนลูกรังสายวังหิน-แม่พิมพ์ว่างโหรงราวเส้นทางในป่า หมู่ไม้ใหญ่เล็กที่ยืนต้นอยู่สองฝั่งถนนอันส่วนใหญ่เป็นไม้โตตามธรรมชาติ บัดนี้ยามต้องแสงไฟหน้ารถแลมีแต่ฝุ่นลูกรังคละคลุ้งทอดยาวเป็นเป็นแถวดูครึ้มทั้งๆ ที่เวลาเพิ่งต้นราตรีเท่านั้น จวบรถวิ่งมาถึงวัดริมทางแห่งหนึ่ง รุณชั้ไปข้างหน้าปากบอก “อีกราว ๕๐๐ เมตรจะถึงทางแยกเข้าบ้านงานแล้ว วัดที่ผ่านมาเมื่อกี้เรียก “วัดเขาซากโดน” เราเคยเป็นลูกศิษย์ศิษย์หลวงพ่อวัดเขา ก่อนท่านตายมีเรา กับรองฯ

Read more

3818. อนุทินนิรนาม ตอนที่ 18 (สุริยัน ศักดิ์ไธสง)

อนุทินนิรนาม ตอนที่ 18 (เขียนโดยสุริยัน ศักดิ์ไธสง) เหล้าหรือเบียร์หาใช่น้ำบริสุทธิ์ เมื่อดื่มกินมากสภาพแรกคือมึน เคลื่อนไหวช้าลง แต่ใช้ปากมากขึ้น รุณ ตาแดงผู้ปราดเปรียวก็อยู่ในประเภทนี้ เขากับผมบัดนี้ดื่มเบียร์ไทยไปกว่า ๑ โหลแล้ว หน้าเป็นมันปลาบ นัยน์ตาใต้คิ้วเข้มคมกริบ มองความไพศาลของทะเลก่อนตะวันจมน้ำสงบเฉย บุหรี่ในร่องนิ้วมือไหม้ลามไปกว่าครึ่ง ทิ้งเถ่าสีเทาร่วงสู้พื้นโดยเจ้าตัวมิได้รู้สึก จอนกับกลิ้ง

Read more

3817. อนุทินนิรนาม ตอนที่ 17 (สุริยัน ศักดิ์ไธสง)

อนุทินนิรนาม ตอนที่ 17 (เขียนโดยสุริยัน ศักดิ์ไธสง) มาสด้าปิกอัพสีฟ้าทะยานฝ่าความร้อนอบอ้าวมุ่งยังท่าเรือเพพื้นที่ สภ.อ.เมือง เพื่อส่งตัว ๒ สาว “เมียเช่า” จุ๋มกับเรียมยังสำนักเดิมโดยมิได้ล่ำลา เสร็จโซเฟอร์ผิวนิลไม่แวะสนทนากับเจ้าสำนัก ตีกลับรถเส้นทางเดิมความเร็วปานกลาง รุณ ตาแดงทำหน้าที่โซเฟอร์สงบเงียบได้พักหนึ่งคล้ายฉุกคิดอะไรได้เขาหันขวับมองหน้าผมสีหน้าเรียบเฉย กล่าวเสียงแผ่วเบา “ลูกน้องเราที่ตั้งด่านกับที่ล้อมภูเขาอยู่ถูกยิงทิ้งเกลี้ยง!” “เราเสียใจด้วยเพื่อน” ผมกล่าวสุ้มเสียงพอกัน

Read more

3816 อนุทินนิรนาม ตอนที่ 16 (สุริยัน ศักดิ์ไธสง)

อนุทินนิรนาม ตอนที่ 16 (เขียนโดยสุริยัน ศักดิ์ไธสง) มาสด้าปิกอัพสีฟ้าเคลื่อนไปหยุดยังด้านหลัง ๒ สาวซึ่งยืนอยู่ตรงหน้าผาชมทะเลยามราตรีผมปลิวสยายพลางบีบเรียก สาวสวยสะดุ้งโหยง โชเฟอร์รุณ ตาแดงหมุนกระจกรถลงกวักมือเรียก ๑ ใน ๒ สาวชุดสีน้ำเงินคาดขาว ๓ ส่วนก้าวไปหา การพูดคุยของทั้งคู่ไกลเกินกว่าผมจะได้ยิน พักเดียวสาวเจ้าชุดบลูก็เดินอ้อมหน้ารถไปเปิดประตูฝั่งตรงข้ามกับคนขับเข้าไปนั่ง สาวงามชุดรัดรูปสีเหลืองอ่อนกลืนกับผิวขาวมองมาที่ผมทันที

Read more

3815. อนุทินนิรนาม ตอนที่ 15 (สุริยัน ศักดิ์ไธสง)

อนุทินนิรนาม ตอนที่ 15 (เขียนโดยสุริยัน ศักดิ์ไธสง) หลังตกปากรับคำกับอดีตเจ้าพ่อเขาหวายจะร่วมทางไปยังเกาะช้างเพื่อพักผ่อนแล้ว ตลอดทางที่เพื่อนขับมาสด้าปิกอัพออกจากป่ากว่า ๓๐ ก.ม. รุณได้ชักถามถึงสัมพันธ์ระหว่างผมกับแดง แหว่งสมัยอยู่คุกลาดยาว ก็บอกเล่าไปตามเหตุจริง เพราะความจริง แดง แหว่งกับผมในอดีตไม่ได้ถือเป็น “เพื่อน” เนื่องจากเราผูกพันกันน้อยมาก ทั้งในคุกและนอกคุก แต่จากเหตุการณ์ที่ผ่านมา แดงได้ให้

Read more

3814. อนุทินนิรนาม ตอนที่ 14 (สุริยัน ศักดิ์ไธสง)

อนุทินนิรนาม ตอนที่ 14 (เขียนโดยสุริยัน ศักดิ์ไธสง) ผู้เรียกขานนิกเนมผมสมัยวันรุ่นที่แท้เป็นนักเลงปืน แดงแหว่ง หัวหน้าทีมมือปืนของ หลงจู๊เส็ง เจ้าพ่อสิงห์ป่าซุง จึงจำตอบรับคำถามเขาตรงๆ “ใช่ เราเปี๊ยกเอง” เจ้าของหุ่นมะขามข้อเดียวเบิกตากว้างปรี่เข้ามาจับแขนบอกอาการยินดีโดยไม่มองถึงสภาพผม “หวัดดีเพื่อน ในที่สุดเราก็พบกันอีก” “แต่ต่างฐานะกัน บางทีอาจเป็นฝ่ายตรงข้ามกันด้วย” ผมสนองคำตรงๆ อดีตนักเลงลาดยาวนิ่งงัน

Read more

3813. อนุทินนิรนาม ตอนที่ 13 (สุริยัน ศักดิ์ไธสง)

อนุทินนิรนาม ตอนที่ 13 (เขียนโดยสุริยัน ศักดิ์ไธสง) เมื่อให้ลูกน้องปลดอาวุธเรา ๒ คนไปได้ ร่างสูงใหญ่ของจ่านายสิบตำรวจปราดเข้ามาหาพร้อมยื่นกุญแจมือขาววะวับให้ด้วยสีหน้าปั้นยาก สาดไฟทางลมปากใส่นักเลงปืนผิวนิลราวคู่แค้น “ใส่ซะทั้ง ๒ คน ดูซิว่า “หมาย” กับ “ปืน” อย่างไหนจะศักดิ์สิทธิ์” รุณ ตาแดงบดกรามกรอด

Read more

3811. อนุทินนิรนาม ตอนที่ 12 (สุริยัน ศักดิ์ไธสง)

อนุทินนิรนาม ตอนที่ 12 (เขียนโดยสุริยัน ศักดิ์ไธสง) สิ้นคำผมตอบรับร่วมต้านศึก รุณตาแดง สะบัดหน้าไปทาง ๔ สมุนที่เขากำหนดให้ร่วมตลบหลัง ถามเสียงเย็นกลางเสียงปืนซัลโวใส่พวกเราราวห่าฝนจนกิ่งไม้ใบร่วงกราว “มึง ๔ คนพร้อม?” ดำ บ่อไร่ตอบแทนพวกเสียงแน่น “พร้อมพี่” นัยน์ตาแหลมคมใต้คิ้วหนาเข้มขมวดเคร่งขรึมจริงจังบัดนี้จับยังดงไม้หนาทึบชัยภูมิฝ่ายตรงข้ามซึ่งค่อยๆ เงียบลง และเงียบเชียบจนได้ยินเสียงหอบหายใจตัวเอง

Read more
error: ถ้าจะก๊อปกรุณาให้เครดิตท่านเจ้าของบทความ